To był symbol sowieckiej dominacji i wymuszonej wdzięczności

     Pomnika tego bronił, kiedy był rozbierany, bardzo dobry historyk miasta, tym bardziej trzeba społeczeństwo edukować, bo powielanie przekłamań o urojonym braterstwie broni jest niezgodne z faktami historycznymi. Taką narrację stosują wyłącznie ignoranci, bądź potomkowie czerwonoarmistów, szczególnie ze środowisk aktywu, który jest niezadowolony, że na pl. Wileńskim stanęła instalacja pomnikowa nawiązująca do rzezi praskiej z 1794 roku. Tym samym cały czas stosuje się w przestrzeni kłamliwą narrację o rzekomym braterstwie broni. Nigdy w historii polsko – rosyjskiej takowego nie było!

     IPN bardzo jasno w tej sprawie się wypowiada

    Symbol sowieckiej dominacji i wymuszonej wdzięczności.

   18 listopada 1945 roku na warszawskim placu Wileńskim stanął pomnik polsko-sowieckiego braterstwa broni, zwany przez warszawiaków pomnikiem „czterech śpiących”.

    Pośpiech w budowie odbił się na jakości monumentu: posągi wykonano z pokrytego patyną gipsu. Dopiero w kolejnych latach figury wymieniono na odlane z brązu, zmieniono cokół i skorygowano napis (wcześniej jego początkowa fraza brzmiała: „Chwała bohaterom Armii Czerwonej poległym w walce o wyzwolenie Polski”). Mało kto zauważył, że w ten sposób pomnik faktycznie przestał upamiętniać poległych, a stał się statuą chwały Armii Radzieckiej – formalnie powołanej do życia w lutym 1946 roku, czyli pół roku po odsłonięciu pomnika.

    Tuż obok pomnika do połowy 1945 roku swoją siedzibę miały mianowane przez Stalina władze „nowej” Polski: quasi-parlament – Krajowa Rada Narodowa, Rząd Tymczasowy i następnie Tymczasowy Rząd Jedności
Narodowej. 200 metrów dalej ulokowała się nadzorująca polskie władze ambasada ZSRS. W promieniu kilkuset metrów funkcjonowało również wiele instytucji aparatu represji:

warszawski Urząd Bezpieczeństwa Publicznego,
podręczny areszt Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa
Publicznego,
Więzienie Karno-Śledcze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego,
główna kwatera NKWD w Polsce, w której urzędowała prawa ręka Stalina w Polsce – Iwan Sierow,
siedziby kilku jednostek NKWD i Armii Czerwonej (m.in.
Trybunał Wojenny Armii Czerwonej, prokuratura i warszawska
Komenda Miasta).

    We wszystkich wymienionych wyżej miejscach przesłuchiwano i torturowano tych, których komunistyczna władza uznawała za swoich wrogów – m.in. żołnierzy Armii Krajowej, Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” czy Narodowych Sił Zbrojnych.

    Taką rzeczywistość zaczęto tworzyć już we wrześniu 1944 roku, gdy po drugiej stronie Wisły wciąż walczyli warszawscy powstańcy. Pomnik Braterstwa Broni był więc symbolem zdobycia przez Stalina władzy nad Polską i jej stolicą. Symbolem wówczas dla wielu ludzi czytelnym i jednoznacznym.

Gdy w połowie lat osiemdziesiątych wydano popularną miniaturową książeczkę o warszawskich pomnikach, przytoczono w niej jedynie część napisu na monumencie, pomijając fragment o Armii Radzieckiej. Przez lata „czterej śpiący” stawali się częścią miasta, nie jako pomnik, lecz także fragment swojskiej, miejskiej przestrzeni.

Monument został zdemontowany w 2011 roku w związku z budową stacji metra. Według pierwotnych planów, odnowiony, miał powrócić na plac Wileński u wylotu ul. Cyryla i Metodego. W tym celu wylano nawet betonowy postument. Protesty części mieszkańców Pragi oraz interwencja IPN sprawiły, że władze Warszawy zrezygnowały z powrotu „śpiących”. Obecnie pomnik znajduje się w zbiorach Muzeum Historii Polski.

Więcej: https://bit.ly/32X4Ghz

za; https://www.facebook.com/ipngovp

zdj. wikiepedia, pomnikart.pl

PW

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *